Kaat blogt door

Vier maanden geleden sprak ik mijn wens uit: collega’s, een lunchpauze met koffiecorner en een werkplek buitenshuis.

Dat werkte

Ik werk sinds februari bij Xie eyewear. Een supertoffe brillenzaak waar ik vier jaar geleden zelf mijn eerste (want 40+) echte bril kocht. (Een leesbril tel ik niet mee want die draag je niet zo vaak, eigenlijk veel te weinig want je hebt ‘m nooit in je tas zitten als je ‘m nodig hebt)

Maar dit terzijde.

Xie dus. Ik schrijf nu regelmatig webteksten, voorlichtingsmateriaal of een persbericht. Ik verzorg de social media, hou me met de marketing bezig en leer heel veel over brillen. Zo weet ik nu wat een zadelneusbrug is, of een sleutelgatneusbrug, of wat een optometrist precies doet of wat de nieuwste trends zijn op brillengebied in NYC.. Ik weet nog bijzonder veel dingen niet. Ik verbaas me er soms over hoeveel een mens Niet kan weten. Als ik het te erg vind worden met mijn onwetendheid en Direct Resultaat wil zien ga ik de vloer van de werkplaats dweilen.

Dat helpt. Een beetje.

Ik adviseer ook mensen over brilmonturen.  Zoek samen met klanten naar de beste bril, en dat is echt leuk! Ik werk samen met gezellige, enthousiaste , jonge collega’s. (dus ik voel mij zo af en toe echt OUD! .. ik ben heel blij dat de Grote Baas (letterlijk en figuurlijk) ouder is. (Ouder en Wijzer zou trouwens ook kunnen maar dat ben ik nog aan het uitzoeken. Hij is in ieder geval aanstekelijk goed gehumeurd en giga sociaal)

Willen jullie nou weten wat ik meemaak, leer, ervaar op mijn nieuwe werkplek? Check dan af en toe de website

www.xiewel.nl 

en lees daar mijn blog.

Liefs Kaat

unnamed
koffiehoek!

Het nieuwe jaar moest anders…. een baan buitenshuis, collega’s, een koffiehoek en ver weg van de bekende paden….

Nou: het is gelukt.

Een Echte baan in een wereld die ik in het geheel niet ken.

Ik begeef me dus op totaal onbekende paden, leer alleen maar nieuwe dingen en heb maar liefst vier collega’s waar ik tijdens een korte break in de koffiehoek de voordelen van hondenbezit, het weer, de onbetrouwbare aard van katten, hardlooptrainingen & blessures het Leven in het algemeen en natuurlijk de nieuwe werkzaamheden bespreek.

Heerlijk.

Ik rij fluitend naar mijn werk en kom fluitend weer naar huis waar manlief en kinders er een gezellige puinhoop van hebben gemaakt, maar wél een heerlijke maaltijd op tafel hebben getoverd.

Heerlijk.

Het grappige is dat juist mijn blog over mijn wens om iets Anders te gaan doen, ervoor zorgde dat ik deze baan aangeboden kreeg.

Keep you posted,

 

Kaat

 

 

 

Hoe vind je jezelf opnieuw uit?

Een nieuw jaar.

Voor mij een jaar waarin ik iets nieuws wil.

Namelijk:

Een gewone baan, met collega’s, een gang met een koffiehoekje en een lunchpauze.

Nou ja, geheel nieuw is dit niet. Toen ik als redacteur tv-programma’s maakte, had ik collega’s, een gang met vele kantoortjes én een koffiecorner. Als we teveel stress kregen omdat een programma niet op tijd af leek te komen, schonken we rode wijn in lege pakken druivensap om met een slok op de gemoederen te bedaren. Niet zo gezond misschien maar reuze effectief.

Ik werk al weer zo lang in mijn uppie dat ik er genoeg van heb. Ik ga mezelf opnieuw uitvinden.

Dus vanaf nu ga ik me concentreren op … ja op wat?

De mediawereld is vér weg, televisieredacties zitten toch echt in de Randstad dus ik heb besloten dat het tijd is voor iets ánders.

Mijn enige uitdaging is dat ik geen flauw idee heb van wat die nieuwe baan moet gaan inhouden.

Want ik kan mensen overhalen om in een live tv-programma te komen praten over de voordelen van druggebruik of aparte seksuele voorkeuren  -“ ik ben verliefd op mijn herdershond”- (Lief & Leed met Maya Eksteen), ik kan ingewikkelde medische technologieën  visueel aantrekkelijk presenteren inclusief dolgelukkige patiënten (Tros Aktua Medisch), ik kan draaiboeken, presentatieteksten en artikelen schrijven of BN’ers pamperen (‘Brard gaat extreem’)

Maar een gewone baan heb ik eigenlijk nooit gehad.

Dus vanaf nu ga ik jullie, niet wekelijks maar toch, op de hoogte houden van de Grote Zoektocht.

Jullie horen van me..

 

 

 

Kast met slot

In de werkkamer, in een kast met slot, daar ligt ‘t.
Ik heb het er zelf in gelegd, een beetje uit het zicht.
Leek me verstandig.
Maar nu zit ik dus steeds aan die kast met dat slot te denken

Daar, op de bovenste plank, ligt Hele Lekkere Chocolade
Een reep en natuurlijk letters voor Sint. Voor ieder één.
Zes stuks in totaal.
Het probleem is dat deze zoals elk jaar, óp zijn voor 5 december.
Dan haal ik weer nieuwe, voor pakjesavond
Die ik ook weer opeet.

Als ik chocoladeletters koop tel ik zelfs de hond mee (een B) om eentje extra te hebben..

Voor ‘me myself and I’

En dit terwijl ik, met de komende schranzerige feestdagen in mijn achterhoofd met mezelf had afgesproken vóór die tijd

Gezond en Voedzaam te eten.
Veel groente en fruit en weinig melk-, wit- of studentenhaver-letters.

Dat lukt bijzonder slecht.
Ik heb namelijk last van een raar soort mechanisme:
Telkens als ik met mezelf afspreek gezond en zuinig te eten raak ik een beetje van de leg.
Ik voer hele discussies, in mijn hoofd dus niemand die het hoort, over het al dan niet oppeuzelen van een chocolade letter (of zak dropjes, pindarotsjes, spekkies, nootjes, naturelchips, stukje Franse kaas)

“Ik kan het net zo goed Nu eten want ik eet het straks toch op”

“Als ik nou een klein stukje eet, dan maakt het eigenlijk niks uit”

“Drie kilo meer of minder zie je helemaal niet.. bijna “

Ik ga Altijd voor de bijl.

Vroeg of laat.
Het enige dat daadwerkelijk helpt is niks lekkers kopen maar dat is in een kinderrijk huis gewoon zielig. Pure mishandeling zelfs, vinden mijn huisgenoten.

Dus..

Op naar de werkkamer?

Pubers schamen zich. Voor jou

Het is een zonnig koude zondag. We gaan klimmen in FunForest. Gezellig met de kinderen op drie meter hoogte tussen de bomen klauteren en tokkelen.
Klaar voor vertrek staan we allemaal bij de auto.

“Oh My God”,

roept dochter verschrikt uit.

“Fashion Twins!”

Ik kijk eens goed om me heen maar ontwaar toch echt nergens een tweeling. Waar heeft dat kind het over?

“Zo kan ik echt niet met jullie mee. Ik schaam me dood!”,

jammert ze vertwijfelt, wijzend op mij en Man

Ik kijk nog eens goed.
Waar heeft ze het over?

“Allebei een spijkerbroek en bergschoenen”.

“ Allebei een blauwe jas”.

“Matchende kleding!”

“Niks is zo erg als ouders die dezelfde kleding aan hebben”, besluit ze dramatisch.

Ik kijk nog eens.
Hij een lichtblauw vest. Ik een hardblauwe jas. Niet eens dezelfde kleur blauw!  En we dragen allebei totaal verschillende schoenen.

Je bloedeigen kroost schaamt zich dood. Voor jou. En daar is weinig aan te doen.

Liefde

Met oneindig veel liefde zet je ze op de wereld. Je voedt ze, kleedt en troost ze. Voor je het goed en wel in de smiezen hebt prijs je hun knutselwerkjes de hemel in, sta je aan voetbal- of hockeyvelden te koukleumen  en strooi je met oneliners als ‘je hebt in ieder geval je best gedaan’,je kunt niet altijd winnen’ en de klassieker ‘voor mij ben je de beste van de wereld’

Je kroost.

En dan.. dan zijn ze opeens wel klaar met jou als ouder.

Althans, daar lijkt het vaak op.
Eerlijk gezegd lijkt het daar meestal op. Vooral mijn dochters hebben er een handje van weinig subtiel te laten merken dat ik totáál niet meer meetel in hun toffe, coole, chill-wereld.

Ze schamen zich meestal dood voor mij.

“Praat niet met me.. ik kan het gewoon niet aanhoren”

(Ik vraag of ze boterhammetjes mee naar school wenst te nemen)

“Alles wat je zegt boeit me niet”.

(Trek je een warme jas aan? Het is koud buiten)

“Je denkt écht dat je jong bent hè”

(Ik draag een rokje)

“Je gedraagt je als een puber”

(Ik neurie, in de auto, met een liedje mee)

“Je begrijpt echt Niets van ons leven”

(Ik stuur ze naar bed, morgen weer een drukke schooldag)

Verstieren

Als ouders kun je het leven van je kinderen aardig verstieren. Met een gebrek aan aandacht, tijd, liefde, of meer praktisch, eten of kleding kun je hun kindertijd tot een ‘living hell’ maken. Maar de meeste ouders doen dat niet. Die proberen er toch het beste van te maken en zetten hun beste beentje voor.

Schamen

Maar al onze ‘good efforts’ ten spijt. De kids schamen zich even zo goed vreselijk voor je. Als je neuriet, lacht, danst, kletst.. kortom:

bestaat

Vooral de ouders die krampachtig hun ‘hip zijn’ overeind willen houden (en welke ouder wil dat zo af en toe niet?) krijgen het zwaar te verduren. Een ding stelt me gerust. Het is van alle tijden. Ik deed dat ook. Me schamen voor mijn ouders. Natuurlijk het meest als ze samen door de keuken dansten. Maar ook een keer toen ik mijn moeder in de stad tegenkwam met een winkeltasje van de Zeeman in haar hand. De Zeeman! Hoe kòn ze het me aandoen!

Het fijne is. Het gaat over, ooit.
Pubers schamen zich nu eenmaal dood.
Voor jou.

Vrijdag

 

Precies één jaar geleden was in ik Parijs.
Een weekend weg met vrienden. Genieten van de vrijheid om zonder kinderen te gaan en staan waar je wil. Lekker eten, shoppen, door de stad dwalen, uitgaan. We dronken de lekkerste gin-tonic ever. Met een rode peper erin.

Allerhande blog-onderwerpen dwarrelden door mijn hoofd deze week. Inspiratie genoeg, grappige gesprekken gehoord of afgeluisterd, leuke dingen gedaan.
En toen werd het vrijdag de 13e.
Om de hoek van de plek waar wij één jaar geleden genoten van een ‘kidsvrij’ weekend, werden jonge mensen, studenten, vaders en moeders vermoord. Gewone mensen die net als wij van de stad, van muziek en van hun vrije weekend genoten.

IMG_3441
enjoying Paris 2014!

De verbijstering, het niet begrijpen, de woede, de angst, het ongeloof. Dat hadden wij kunnen zijn dacht ik ook. Niemand die nog kan beweren dat ‘zoiets hier niet gebeurt’. Deskundigen buitelen in de verschillende media over elkaar heen om de terroristen, de waanzin, de paniek, de maatregelen, de politiek, de achtergronden en de angst te duiden. Vooral dat laatste. Angst is het woord van de week.

Het erge is dat je de angst nauwelijks kunt bezweren.

Daarvoor is de waanzin waar de extremisten in leven te groot. Het enige dat ik deed was mijn kinderen nóg vaker knuffelen, nog méér genieten van samen zijn, van veilig zijn, van thuis zijn.

Nuance

Tegelijkertijd betrap ik me erop dat ik huppekee én alle islamitische scholen wil sluiten, mannen met baarden en jurken met argwaan bekijk, maar ook heel hard probeer de nuance te blijven zoeken, me niet te laten leiden door Telegraaf koppen of one-liners van het geblondeerde mirakel uit Den Haag. Ik wil blijven geloven dat het overgrote gedeelte van alle mensen in dit land vrijheid en democratie net zo belangrijk vinden als ik. Dat wij veel sterker zijn dan een kleine groep idioten met bomgordels.

Deze week dwarrelden allerhande onderwerpen door mijn hoofd. Maar erover schrijven, erover lachen, dat lukte bepaald niet.
Ik las ergens dat we zelf bepalen hoe we met onze angst om kunnen gaan. Laten we deze ons leven bepalen of blijven we, hoe moeilijk ook soms, genieten van het leven.

Dat laatste heeft mijn voorkeur.

Vanavond ga ik een superlekkere gin-tonic met peper erin drinken. Op Parijs en het leven.

IMG_3484

Vrouw en auto

Over vrouwen en auto’s wordt veel gezegd: ze kunnen niet autorijden, niet parkeren enzovoorts. Dit zijn allemaal leugens en dat weet iedereen. Toch is het kopen van een auto een mannending. Urenlang kwijlen ze weg bij glanzende brochures en autosites.

Vrouwen zijn eh .. wat ‘kordater’ en nemen heldere  beslissingen als het op de koop van een vierwieler aankomt.

Velours matten, velgen, parkeersensoren… Je moet wel veel keuzes maken. Nu heb ik het idee dat het de meeste vrouwen geen bal interesseert welke velgen hun auto heeft en parkeersensoren zijn voor mietjes. Het enige wat mij in hoge mate boeit is de kleur van het karretje. Maar omdat je in een huwelijk nou eenmaal dingen samen beslist, word ik geacht naar een autogarage te gaan zodat ik ook mee kan praten over de aanschaf.

Hekel

Hier komt een klein probleem om de hoek kijken. Ik heb in de basis een hartgrondige hekel aan autoverkopers. Net zoals keukenverkopers zijn ze moeilijk langer dan een minuut of 20  te verteren en net als keukenverkopers hebben de meeste autoverkopers én slechtzittende pakken én slijmerige verkooppraatjes én een totaal oninteressant gespreksonderwerp; in dit geval de auto.

Zul je zien dat er zo meteen een gladde dan wel lelijke vent met zweterige handjes en een scheerwondje op z’n kin komt aanhobbelen. Met zo’n nepsmile. Jek!

Volop in ‘de-hakken-in-het-zand-modus’ tuf ik op een herfstige ochtend naar de garage. Ik bedenk dat ik het nog erger kan treffen met een vers afgestudeerd, mager jong met teveel gel in z’n haar die denkt dat ie mij alles wijs kan maken met zijn technisch gewauwel. (Dat kan hij in principe ook maar dat zal ik natuurlijk niet laten merken)

Ik arriveer bij een voornaam glazen gebouw waar blonde maatjes 36 achter de balie me vriendelijk toelachen. Eentje gaat de betreffende verkoper voor me halen. Ik hoor de namen ‘Bert’ of ‘Henk’. De moed zinkt me al in de schoenen. Let’s face it. Met zo’n voornaam wordt het bijzonder lastig om een vlot voorkomen voor je te zien.

Daar komt de verkoper.

Een prachtig blond meisje in jeans en ballerina’s. Ze heeft zelfs een dansende paardenstaart! Ik staar haar verbaasd aan. Vriendelijk neemt ze me mee naar haar desk en niet veel later probeer ik een auto uit, draai ik aan knopjes, stel vragen over de kleur van de bekleding en de moeilijkheidsgraad van de navigatie en de autoradio.

Ze antwoordt vlot en in plaats van ellenlange verhalen over energieverbruik (boring) en CO2 uitstoot (idem) heeft ze het over verlengde sportstoelen voor lange benen. Niet veel later mag ik een proefritje maken.

Proefrijden

Ik rij weg en al gauw haal ik hele slierten vrachtauto’s in (zonder dat je het in de gaten hebt, rij je 166), rommel ik aan álle knopjes, neem ik twee keer de rotonde 360 graden omdat ik de weg kwijt ben en schuif ik het glazen dak open en dicht. En weer open. En dicht. Na een half uur ben ik terug in de garage en ‘ready to talk buisiness’.

‘In welke kleuren is deze beschikbaar?

Zo’n sportstoel voor lange benen lijkt mij ook heel handig!

Het dashbord moet zwart in plaats van zilver”.

Is ie er ook in automaat?

Het blijkt geen probleem te zijn. Sterker nog… het kan allemaal! Verkoper laat me op haar computer kleuren, dashbord en stoelen zien. Dit lijkt op Zalando maar dan net even anders. Ik krijg er echt lol in. Gezellig kies ik nog een kekke zwart lederen bekleding uit. Wordt een topkar dit!

Vrouwen

Waarom zijn niet alle autoverkopers van die leuke meiden? Sterker nog, ik zou van alle keukenverkopers verkoopsters maken, lijkt mij een aangenaam verschil en heel goed voor de verkoopresultaten. Vrouwen kunnen sneller belangrijke (kleur) van onbelangrijke zaken (vermogen) scheiden, hebben meer feeling en bovendien een veel beter afgestemde intuïtie.

Opties

Blij met deze bijzonder succesvolle afgesloten testrit-ochtend rij ik naar huis. Nu alleen nog het thuisfront overtuigen dat de door mij gekozen extra opties welbesteed zijn. Kleur is tenslotte heel belangrijk, schakelen zo passe en een sportstoel is beter voor je rug. Dat snapt iedereen.

(het liep nét even anders bij het thuisfront. Lederen bekleding, automaat-versie, aangepast dashbord en sportstoelen maken van mijn topkarretje een bijna twee keer zo duur topkarretje. Ik ben dus nog steeds in onderhandeling.

Niet met verkoper maar met manlief.)